Huisje, Persoonlijk

Precies één jaar later

Hallo bijtjes! Nou zeg, het is al even geleden dat ik iets op mijn blog heb gezet. Ik zou graag een heel mooi uitgebreid verhaal voor jullie hebben waarom het zo is maar dat heb ik helaas niet. Het kwam vooral door gebrek aan inspiratie, gebrek aan tijd en andere prioriteiten denk ik. Maar goed! Hier ben ik weer, fris en fruitig.

Vandaag is het precies 1 jaar geleden dat ik begon met schrijven over de verhuizing. Als je hier klikt kun je het berichtje van 15 juli 2016 terug lezen. Nu woon ik samen met mijn ouders alweer 1 jaar in ons nieuwe huis. Eerlijk gezegd voelt het als of ik er al jaren woon, gelukkig is dat alleen maar een goed teken. Ik fiets nog best vaak langs mijn oude huis omdat mijn oma daar in buurt woont, het blijft gek om te zien dat er andere dingen op de vensterbank staan en dat er andere gordijnen hangen. Soms wil ik wel eens binnen kijken uit nieuwsgierigheid. Ik doe het alleen nooit, ik vind het leuk genoeg om zelf te bedenken wat er met het huis is gebeurd. Gewoon mijn fantasie de vrije loop te laten. Het idee dat ik iets meer dan een jaar geleden daar nog woonde blijft heel bijzonder. Ik had toen nooit verwacht dat ik zo snel zou wennen aan het nieuwe huis. Soms als ik ‘s avonds in bed lig denk ik nog wel eens terug aan het oude huis, alles ging zo super snel tijdens de verhuizing. Ik kan mij nog herinneren dat ik in het begin van de verhuizing met papa overlegd heb over het duivenhok en hoe dat zou worden gebouwd. Het eerste gesprek wat ik (voorzichtig) voerde met mijn buurman ging dan ook over dat duivenhok, papa stelde hem gerust dat het er mooi uit zou komen te zien. Gelukkig is het duivenhok heel erg mooi geworden en vinden de buren het geen probleem.

Kennen jullie Sjoerd nog? Nou hij staat nog steeds trots rond te kijken in onze achtertuin. Ook ben ik nog steeds tevreden met mijn kamer en ben ik echt trots op mijzelf dat ik (bijna) alles zelf heb gedaan. Ik ben zelfs zo handig geworden dat ik op dit moment mijn eigen kaptafel aan het maken ben van pallets maar daar over later meer. In het jaar dat ik nu hier woon ben ik nog maar 1 keer verkeerd gefietst. Dit was toen ik net in het nieuwe huis woonde en van het station terug fietste naar huis. Gevolg hiervan was dat ik er 10 minuten langer over heb gedaan. Mijn moeder is ook maar één keertje verkeerd gefietst, mijn vader nooit. Maar goed, mijn vader fietst ook nooit. Ik kan mij nog herinneren dat ik de eerste nacht heel erg geschrokken ben. Zoals sommige van jullie weten heb ik de eerste week alleen in het huis geslapen omdat dat makkelijker was. Tijdens de eerste nacht had ik mijn laptop aan staan en was ik wat dozen aan het uitpakken, ineens hoor ik een ruis. Een hele aparte ruis en ik kon niet plaatsen waar het vandaan kwam, ik kreeg gelijk een steek in mijn maag en legde mijn oor op mijn laptop. Niks? Mijn laptop was stil. Ik ging op mijn bureau stoel zitten en dacht na over die ruis en waar die vandaan zou kunnen komen. Ineens kreeg ik een ingeving en wist ik het. Het waren de buren… Mijn buren ruisen niet hoor, geen zorgen. Maar als mijn buren douchen dan hoor ik hun douche in mijn kamer. En dat geluid was de mysterieuze ruis! Ik heb hier echt heel erg om gelachen en voelde mij ook erg oenig. Toen we een keer koffie gingen drinken bij de buren heb ik ze dit verhaal ook eerlijk verteld. Erg grappig.

Als ik vanavond ga slapen zal ik weer nieuwe geluiden en nieuwe dingen ontdekken van het huis. Als je stil in bed ligt hoor je zoveel meer dan als je bezig bent. Ik kan bijvoorbeeld veel beter vliegtuigen horen als ik in bed lig, als vliegtuigspotter vind ik dit dan ook alles behalve erg. En als ik ‘s ochtends vroeg moet opstaan is het zo stil buiten dat ik de eerste paar minuten gewoon uit mijn raam kijk en geniet van de stilte en de ochtend. Het jaar is super snel gegaan. Ik voel mij thuis hier en dat lijkt mij het aller belangrijkste. ✿✿✿

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *